Sunday, September 1, 2013

KarwendelMarsch 2013 - de GROTE DAG


04.45 Mijn alarm gaat af. Vol spanning om deel te nemen aan de KarwendelMarsch. Alles mee en op naar Scharnitz, naar de start van de KarwendelMarsch.

Geparkeerd en we lopen richting gemeentehuis waar het startschot word gelost. Mijn vriendin is er ook. Wij als lopers mogen in het voorste vak. Dus voren de wandelaars en Nordic Walkers.

Heel veel mensen zijn er, allemaal verschillend gekleed van echte berwandelschoenen naar lichte runners, met of zonder stokken, met of zonder rugzakken, jas of topje.... Iedereen heeft zichzelf voorbereid op hun eigen manier. Daar staan we dan, wachtend op het startschot..


Me and my friend
<><><><><>
Mijn broer was blij om foto's te maken en nadat wij vertrokken, reed hij met mijn auto naar Eng, het 35km punt en enige toegangspunt on in Het Karwendel Natuurpark te komen met auto. Hij heeft minstens 1,5 uur moeten rijden om bij Eng te komen, via Hinterriß, een tolweg naar Eng.
<><><><><>


Toen begon het aftellen en het startschot was een GROTE KNAL, en....daar gaan we.
WOW iedereen heeft haast, ze rennen allemaal vrij snel. Via de hoofdstraat richting het KarwendelPark, langs een kleine asfalt weg en misschien na een kilometer of 1,5 bereik ik het pad en gaat de weg al omhoog.  Mijn vriendin was ook al snel vertrokken, maar ja, zij is ook zo veel meer geoefend en sneller haha... dus ik jog lekker door op mijn tempo alleen maar niet alleen.

My friend takes of as I will take it more easy 
De eerste 10km ging langzaam omhoog, sommige delen wat steiler dan andere maar niet zo dat ik moest wandelen. Het werd langzaam aan licht maar de zon was er nog niet. Naarmate we dichter bij het water kwamen, werd het ook frisser. Er hing wat mist en dus een vochtige lucht maar wel een heerlijk gevoel in zo'n bijzondere natuur.




Op het 10km punt was het eerste drink & food station, Hirschboden met een hoogte van 1173mt. De vrijwilligers hadden een hoop bekers met water, thee en holundersap voorbereid, maar ook stukjes banaan en appel en kleine koekjes. Alles is goed, ik geniet elke minuut met volle teugen.












Klaar voor de volgende etappe, het volgende drink & food station staat op 19,5km afstand, dus een kleine 10km te gaan en dan weer een kleine pauze. Na in totaal 15km te hebben gejogged gaat het flink bergopwaarts. Daar boven is het 2e station maar dat is nog 5 km te gaan met een hoogte van 600meter. Ik ga wandelen, net zoals iedereen maar wel in een stevige pas, natuurlijk ;-)) Hiermee bespaar ik energie voor de rest van de loop.

Scharnitz - Karwendelhaus dal

Langzaam werd het lichter en kwam de zon aardig tevoorschijn. Vanuit het dal de berg op, richting zon wat natuurlijk ook heerlijk was. Ondanks de inspanning was het toch nog vochtig fris. Ik heb tot bovenaan de 2e stop mijn shirt met lange mouw aangehouden.

Scharnitz - Karwendelhaus

Op de foto's hier rechts zie je hoe we via het dal zijn gelopen en dan gaan we van ongeveer van 1170 meter naar 1770 hoogtemeters. De weg word langzaam steeds steiler en kronkeliger.

Karwendelhuis in de rotsen verborgen (net boven de lopers te zien)

het 2e station













Net voor het Karwendelhaus staat het 2e drink & food station op een hoogte

van 1770mt. Ze hebben hier van alles, van stevig brood met spek en kaas maar ook soep, thee, hollundersap, water, stukjes appel en banaan. Ik houd het maar bij een stukje banaan.

Pepi, een oud collega van de skischool, welke bij de Bergrettung werkt, is stand-by bij dit station. Even gedag zeggen en een fotootje maken. Uiteraard ook met Pepi



genieten toch



Pepi & ik














Vanaf het Karwendelhaus station, wat een Uitzicht

Zooooo joehoee, de eerste top gehaald van in totaal 3 toppen. Ik heb gehoord dat dit de makkelijkste was maar toch. Nu lekker naar beneden. Een schitterend pad om naar beneden te rennen, niet te steil en niet te technisch. Heerlijk, zo voel ik me helemaal thuis, lekker naar beneden zoeven.... Ja ik loop toch makkelijker naar beneden dan naar boven...

Het 3e station


Niet veel verder ben ik alweer bij het 3e food & drink station op 25km afstand en op een hoogte van 1400mt. Ook hier hebben de vrijwilligers weer goed hun best gedaan. Even lekker thee drinken, banaantjes eten en wat droge koekjes en natuurlijk genieten van dit alles.

Ook hier kom ik nog een bekende tegen. Eentje van de gemeente maar ook de skischool directeur die bij de Bergrettung is, is hier aanwezig en zit ook te  genieten. Uiteraard even een praatje en ze hebben het nog rustig.
Kleiner Ahornboden.  Nog sneeuwresten te zien... 

Wat een rust



Vanaf de kleiner Ahornboden word de weg kleiner, smaller en kronkeliger. We gaan dus dieper de bergen in, verder weg van de bewoonde wereld. Ook de sliert van mensen van voor het 2e station krimpt. Het veld aan deelnemers strekt zich steeds verder uit.






We komen een paar berghutten tegen, waarschijnlijk is dit privé-bezit, er lopen koeien en we hebben schitterend weer. Ik nader de 2e top, het begin is niet zo steil maar langzaam aan word het toch wat steiler.


Zometeen naar links, de kronkelweg omhoog



En het laatste stuk, bij de top word het nog steiler en smaller. Soms geeft een foto niet de juiste waarneming. De meeste mensen lopen nog als een kievit maar er zijn er ook enkele die het toch al heel zwaar te verduren hebben. Vooral op het laatste stukje, net voor de Falkenhütte, zie ik een paar mensen die het erg zwaar hebben. Ik voel me nog goed maar ben ook wel blij als ik boven ben.

Nu bij de 4e stop, welke bij de Falkenhütte is op 1848mt, en de totale afstand afgelegd is nu 32km.
Wat een mooie hut, gezellig met terras en er is een draad gespannen waar een fiets aanhangt. 
Wij hebben ons eigen station net naast de Falkenhütte, welke uiteraard weer goed voorzien was van eten en drinken.

Falkenhütte op 1848 mtr. Check de fiets...

Video bij Falkenhütte

Omringd door massief gesteente, ligt de Falkenhütte in het midden van het Alpenpark Karwendel en wat een uitzicht. Gewoon waanzinnig. Hier moet ik even genieten van de omgeving en tegelijk kan ik even bijkomen bij het stationnetje om toch even mijn eigen energie reep nemen. Een soort vruchtenreep van Isostar om weer op krachten te komen, Even lekker zit op een van de bankjes voordat ik het stuk naar het 35km punt ga, de "Eng". 

Ik ben nog maar net 300mt van de Falkenhütte en mijn telefoon ontvangt een sms berichtje. Dat is goed nieuws, want tot aan hier heb ik geen bereik gehad. Nu even snel een berichtje naar mijn broer sturen dat ik nog maar 3km naar Eng hoef te lopen. Dan weet hij ongeveer wanneer ik kom en dan kan hij natuurlijk een paar foto's van me maken ;-))

Vanaf de Falkenhütte gaat het iets naar beneden, langs het massieve gesteente, weer ietsjes omhoog en dit keer allemaal technischer. Losse rotsen, hogere rotsen, smalle paadjes dus een beetje als een steenbok erdoor heen manoeuvreren, heerlijk. Nog een beetje bergop maar dan het laatste stuk van de 2e top naar beneden naar het 35km punt. Heerlijk rennend, springend over de smalle kronkelige paden. Oppassend dat ik niet val, want als ik net iets te veel voorover of achterover leun, glijd ik zo weg, vooral als het wat steilen is. Een beetje modderpoel bij een klein beekje maar niets engs. Op naar "Eng".

Op naar "Eng"
Thumbs up, maar ook vermoeidheid
Mijn broer was hier ook, hij had al hele mooie foto's gemaakt van de omgeving en van mij, al lopend.
Daar kom ik, al rennend nog :-))

Aankomst "Eng"

Blij en genietend van deze afstand, 35km...


Een bekende uit Seefeld

Aangekomen in Eng, bij de "EngAlm" moe en voldaan en natuurlijk ook al heel blij met deze afstand. 35km in de bergen neemt toch aardig wat van je energie weg. Het was hier vrij druk met mensen. 

Happy aan mijn yoghurt


Bij dit station zag ik yoghurt staan en heb ik hiervan een bekertje genomen. Mijn broer vroeg mij of ik wel die yoghurt zal nemen en hmmmm ja, mijn  maag was al een beetje van streek na 3 schepjes dus heb ik mijn broer de rest van de yoghurt gegeven. 
Maar het was al te laat, mijn maag was aardig van streek maar of dat nu alleen van de yoghurt kwam of ook van de inspanning...

Even iets langer gerelaxed bij de "EngAlm"dan maar, maar mijn maag bleef van streek. Mijn camelbag ondertussen gevuld met water.  Even naar de wc, maar ik bleef last van mijn maag houden. Flink balen...




Maar ja, ik kan stoppen en ik kan doorgaan. Laat ik maar doorgaan, misschien gaat het vanzelf beter en langzaam over. Nou, daar ga ik weer, rustig aan want rennen gaat echt niet. Dan gaat mijn maag nog meer van slag. 


Langzaam op pad, langs een kudde bokken


Een stel geitjes bij de Engalm, wel heel schattig maar met een slechte maag, kan ik daar niet zo blij van worden, ok een beetje wel.

Na 300meter vanaf de EngAlm gaat het alweer pittig omhoog, ze zeggen dat dit het moeilijkste stuk is. Niet doordat het al ver in het parcours is, maar gewoon pittiger van steilheid. 

Nou aangezien ik er nooit geweest ben, laat ik mij maar verrassen.



De volgende station, was niet zo ver, na totaal 37 km dus maar 2 km vanaf de EngAlm was er bij de Binsalm op een hoogte van 1500mt alweer een food & drink station. Hier heb ik weer even gezeten, op mijn gemak een stukje banaan en appel gegeten en wat thee gedronken, maar het wilde allemaal nog niet vlotten. Nou dan maar door, zoals ze hier zeggen: Es nutst nichts. Gewoon doorgaan dus.

En daar ga ik weer, een vrij brede steile weg, flinke S-bochten en gegeven moment meer uitzicht. Ik kijk omhoog en dat had ik misschien niet moeten doen. Ik zag een hoop mensen slingerend achter elkaar aan die steile berg op. Ja dat was flink hoog en steil, ajajaj en dat met mijn maag.
Langzaam aan doorgaan. Ik kwam iemand tegen die volgens mij ook niet lekker was. Dus ene kant voelt dat weer niet slecht, ik ben dus niet de enige die zich ziek voelt. 


Nou en daar begon het, een single-trail, al slingerend hoogtemeters maken. Maar het ging niet lekker, om de paar bochten stoppen en rusten, zover het ging aangezien er erg smal was. Ook een andere jongen die constant stopte, hij was niet ziek maar had kramp in zijn kuiten. Ja ik weet niet wat fijner is, haha liever beide niet. Maar ja.... dit heb je niet altijd in de hand.

De laatste top bereikt na bijna 2 uur, een afstand van misschien net 5 km. Hier zaten ook mensen van de Bergrettung en ik heb ze gevraagd of ze wat tegen een slechte maag hadden. Uitrusten en verder hadden ze niks. Dan maar schuilend achter een aantal struiken gaan zitten, uit de wind en na 15minuten of zo ging het lichtjes beter en ben ik weer verder gegaan.

Pertisau met daarachter het Karwendel gebergte waar ik liep

Gelukkig naar beneden, waar ik mij prettig voel op naar het volgende stationnetje want deze was maar een halve kilometer van de top. Hier weer wat thee gepakt en met mijn bekertje in mijn handen doorgegaan zodat ik in beweging blijf, maar toch maar weer omgedraaid en een stuk appel en banaan gepakt. Nou hehehe eindelijk, nu langzaam aan voel ik mij fitter.

Joehoeeee ik kan weer gaan lopen, over de rotsen springen en ok, ik heb een goed tempo het is nu aardig vlak. Vanuit de bergen komen we dus in het hinterland van Pertisau, een station bij de GramaiAlm . Daarna gaat het constant bergaf maar heel geleidelijk. De paden veranderen in een asfaltweg. Er zijn nog een aantal stationnetjes, waar ik nog wat thee neem en een banaan behalve de laatste voor Pertisau. Het laatste food & drink stationnetje, de Falzturn Alm, sla ik over. Ik loop nu in een goed ritme en het kan niet ver meer zijn. 

Mijn GPS horloge geeft het op bij 45,5 km, maar ik houd het nog wel vol. Weer wat paden, door het bos, langs een riviertje, door de weilanden en langs huizen.Dit keer haal ik weer mensen in. Dat voelt dan ook weer goed, mijn slechte maag alweer bijna vergeten.

Nu gaat het erom, door blijven lopen tot het eind want als ik ga wandelen duurt het nog langer, haha ;-) Mijn benen worden wel wat zwaarder maar ik zie daar in de verte een blauw soortement van finish maar denk tegelijk ook, nou nee dat is misschien niet de finish. ik kom steeds dichter en denk, nee dit is geen finish. Wel heel gemeen hoor, want ik krijg hoop en ik dacht nog even een sprintje te trekken. 

Nog niet de finish dus...
Ha kijk, daar is mijn broer, ik moet zwaaien naar hem zodat hij me ziet. En ja hoor hij ziet me. Ik vraag hem of dat de finish is en nee, nog ongeveer 2 a 3 km.... Bwaahhhh. Dat klinkt en voelt dan nog erg ver. Maar ik ga door, al rennend. Het laatste stuk moet nu ook te doen zijn, gewoon muziek luisteren en doorgaan. Een straatje naar links, rotonde rechtdoor, straatje rechts en ja daar aan het eind van de straat is het drukker met de mensen. Daar zal het wel zijn. En ja hoor, het poortje in bij de finish, hier nog even iemand inhalen en ja hoor. ...

I DID IT - I FINISHED
the KarwendelMarsch


Door de finish...




Ik krijg mijn medaille om mijn nek gehangen en loop door via de finish naar het laatste food & drink stationnetje in Pertisau aan de Achensee.

WOWWWWW wat een dag, geweldig gewoon. Eerst even wat drinken, een stukje banaan maar nee dat stevige brood kan ik nog niet hebben. Ok, eerst nog even uitlopen, blijven bewegen om mijn beenspieren los te schudden na al die inspanning.
Weer wat drinken halen en ook mijn broer zoeken. Hij was 3km terug en loopt niet al te snel (zere knie) dus even wachten tot hij komt.

En ja hoor, daar is hij. Ik krijg een mooie bos rozen van hem, mooie gele/rode rozen.
Helemaal op - met mijn mooie bos rozen

Trots op mijn medaille 


En ja hoor daar sta ik....

En nu, langzaam aan, even denken. Ooh ik kan nog een tas ophalen met foldertje, regenjas en 2 potjes  Steinöl tegen spierpijn.



Maar nu dan maar eerst even lekker douchen en daarna een massage, allemaal goed georganiseerd. En weer helemaal opgeknapt en fris in andere kleding, ja nu heb ik wel honger, lekker wat brood met kaas en salami eten. Nu mijn broer weer opzoeken en dan richting huis....




No comments:

Post a Comment